Vedalaşmaların ilmini öğrendik biz gide gele.
Daha adımlarımız solumaya başlamadan tozlu yolların nefes alış verişlerini ayrılıklar başladı bizim için.
Neydi ayrılık,
Kırgınlık neydi,
Gitmek neydi daha tek adım dahi atmadan ileri iyi öğretti bize zamanla yaşanmışlıklar.

Durduğumuz yerde başlamıştı bizim için adımlarımızın el sallayışları.
Yorgunduk işte.
Biraz da bitkin.
Kanayan sancılı susuşlar vardı yürek heybemizde gün gün saat saat biriktirdiğimiz.
Susmanında her çeşitini yaşarken iç dünyamızda olduk biz susmanın tefsircisi.
Eyvallah mühürlüydü tüm sitemkâr sözlerimiz.
Bir o kadar da ağız dolusu kırgınlıklar vardı içimizin kilit vurulu mahseninde yıllanmaya terk edilen.
Sözde değil s'özde yorgunluklar gizliydi acımsı tebessümlerimiz de saklanan.
Yorgunduk işte tozlu yolların kilometrelerce dizilimi mesafelerinde sürüklerken adımlarımızı.
Ve şimdi elvedası olmayan bir veda düştü avuçlarımızın kırılmışlık yanına.
Havaya kalkmayan.
Dilimizde sıkıştırıldı anlam ve manasını yitiren tüm kelimeler sessizce.
Ve acıydı nerden baksan her yanımız adımlarımız koparken bir bir basamakların soğuk taşlarından.
Ve şimdi gidiyoruz.
Arkamıza dönüp bakmadan.
Adımlarımızı toplayarak, izleri sökerek, kelamları silerek.
Cümle ahvâlimizi Allaha ısmarlayarak gidiyoruz.
Helal olsunları helal i hoş olsunlara terk ederek.
Hoşça bakın zâtınıza, zâtınıza hoşça bakın.
Vesselam.